Różaniec bywa nazywany streszczeniem Ewangelii, bo treścią poszczególnych tajemnic są najważniejsze wydarzenia z życia Pana Jezusa – w teologii mówimy “wydarzenia zbawcze”. To, co powiedział i zrobił Jezus Chrystus, Ewangeliści skrupulatnie opisali, abyśmy szukali w tych słowach odpowiedzi na nasze pytania, abyśmy mogli korygować nasze postępowanie i przypominać sobie Boże obietnice.
Gdy poznawałem tajemnice teologii biblijnej najbardziej zafascynował mnie – dla mnie zupełnie nowy – sposób współczesnego patrzenia na Stary Testament. Otóż to wszystko, co opisują pisarze Starego Przymierza, nabiera zupełnie nowego znaczenia w świetle nauczania i przykładu życia Chrystusa. Każda chwila, każde słowo znajduje w Orędziu Nowego Testamentu dopełnienie, wyjaśnienie, rozwiązanie. Oczywiście nie zmienia to faktu, że i dzisiaj te dawne wydarzenia mogą nam wiele tłumaczyć i pomagają odróżnić dobro od zła.

Czytaj więcej »

Jest ich coraz więcej i coraz częściej ich widać na ulicach polskich miast i miasteczek. Tańczą, sprzedają książki z fantazyjnymi okładkami, organizują festiwale, wystawy, spotkania wegetarian i miłośników judo lub karate. Wschód na różne sposoby wchodzi w polską codzienność i znajduje uczniów dla swoich mistrzów życia.

Nowe wcielenie
Niektórzy sądzą, że Pitagoras przeniósł naukę o reinkarnacji do Druidów w Galii. Przypuszcza się, że poznał ją podczas swego pobytu w Egipcie, gdzie przeniknęła ona z Indii. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa reinkarnację głosiły m. in. ówczesne sekty. W Indiach reinkarnacja jest pojęciem znanym wszystkim warstwom społecznym, jedynie u prostego ludu uległa wypaczeniu w “metempsychozę”, czyli wiarę w przechodzenie dusz ludzkich w ciała zwierząt.

Czytaj więcej »

W lutym 1924 roku rząd Władysława Grabskiego podjął decyzję o emisji marek polskich. Był to jeden z punktów reformy gospodarczej, która uporządkowała finanse młodego państwa, pogrążonego w gospodarczym kryzysie. Najtrwalszym posunięciem rządów Grabskiego było wprowadzenie narodowej waluty – zastąpienie marki polskim złotym, którym posługujemy się do dzisiaj.

     Wprowadzenie “nowego” pieniądza budziło w społeczeństwie niepokoje, związane z możliwością nadużyć przy przeliczaniu “starych” na “nowe”, których druk rozpoczęto już w 1919 roku po przegłosowaniu przez sejm odpowiedniej ustawy.

Czytaj więcej »

◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊◊

Kiedy pytamy, w czym można naśladować nowego Błogosławionego – ks. Michała Sopoćkę – odpowiedź przychodzi sama: w zawierzeniu Chrystusowi bez reszty – w doli i niedoli. Może być patronem wszystkich, zwłaszcza tych, którzy borykają się z przeciwnościami losu.

W swoim liście do wiernych przypomina o tym

 ks. abp Edward Ozorowski, metropolita białostocki.

Czytaj więcej »

    Mam 38 lat. Jestem mężem wspaniałej żony i ojcem czwórki dzieci. Historia, którą chcę Wam opowiedzieć, rozpoczęła się, gdy miałem 13 – 14 lat. Wtedy właśnie zaprowadzono mnie do człowieka, który nazywał się Harris i jeździł po Polsce jako uzdrowiciel, nakładając ręce na ludzi. Po dwóch wizytach u niego rozpoczął się mój powolny proces odchodzenia od Kościoła.

 Z każdym rokiem byłem coraz dalej od ołtarza, aż któregoś dnia znalazłem się zupełnie na zewnątrz kościoła. Gdy miałem 18 lat, przytrafiła mi się możliwość wyjazdu za granicę, z której skorzystałem. Tak znalazłem się w Niemczech. Przez wszystkie lata mojego pobytu tam coraz bardziej stawiałem siebie w centrum, coraz częściej i w coraz poważniejszy sposób przekraczałem Boże przykazania.   

Czytaj więcej »

    Miałem 12 lat, gdy koledzy podsunęli mi propozycję „szczęścia”. Była to pornografia – najpierw prasowa, a później telewizyjna. Najgorsze, że wydawało mi się to z początku bardzo fajne. Nie upłynęło wiele czasu i zostałem sam ze swoim „szczęściem”. Pornografia stała się dla mnie jak narkotyk. Przez jej używanie w krótkim czasie doprowadziłem się do nałogu masturbacji. Wyrzuty sumienia uspokajałem tekstami z Bravo, w których „autorytety” zapewniały mnie, że masturbacja nie jest niczym złym. Ten gwałt na czystości trwał przez dziewięć lat mojego dzieciństwa i lat młodzieńczych. W tym czasie pojawiły się u mnie jeszcze takie dewiacje, jak skłonności homoseksualne oraz ekshibicjonizm – i jeszcze inne, o których lepiej zapomnieć i nie mówić, aby uniknąć zgorszenia lub szoku. Nie wspomnę tu o równie ciężkich grzechach względem innych przykazań.

Czytaj więcej »

Miejsce Ikony w systemie kultury chrześcijańskiej jest zaiste wyjątkowe, ale pamiętać trzeba, że nigdy nie była ona rozpatrywana wyłącznie jako dzieło sztuki. Ikona nie jest po prostu obrazem religijnym. Nie jest też po prostu obrazem cudownym, choć niewątpliwie jest i takim, w szczególnym sensie. “Z definicji każda Ikona jeśli tylko jest Ikoną, jest cudowna. Cudowność Ikony polega jednak nie na tym, że jest cudowna przez fakt swego fizycznego istnienia, to sprowadzałoby ją do roli fetysza, lecz na tym, że jej misteryjne działanie odbywa się na poziomie percepcji plastycznej.” (J. Nowosielski) Ikona jest w swojej istocie przede wszystkim dziełem modlitewnym, dopiero zaś w drugim rzędzie artystycznym. Jest ona tworzona przez modlitwę i dla modlitwy.

Czytaj więcej »

“Urzekła mnie Twoja historia” – program pod takim własnie tytułem reklamowała dawno, dawno temu któraś ze stacji telewizyjnych. Nie widziałem żadnego odcinka, domyślam się jednak, że musiał to być “wyciskacz łez”.

Gdyby kiedyś poseł Przemysław Gosiewski utracił swą pracę, natychmiast powinien zostać zaproszony jako bohater nowego odcinka programu.

Co tu dużo mówić…

“Szef klubu PiS Przemysław Gosiewski, odnosząc się w czwartek do sprawy Ludwika Dorna powiedział, że “wartości, także chrześcijańskich, warto przestrzegać we własnym życiu osobistym” - informowały media jeszcze wczoraj.

“Była żona szefa klubu PiS Przemysława Gosiewskiego walczy z nim w sądzie o zwiększenie alimentów  (600 zł) na dziecko – informuje “Dziennik”. Gosiewski wypowiadał się na temat Ludwika Dorna i płaconych przez niego alimentów - dodały media już dziś.

Postać tragiczna, ofiara zmowy medialnej, czy po prostu chamski komik, który jest w stanie z poważną, zatroskaną miną zaprezentować każdy głupawy żart?

A gdzie łzy widzów i wyborców? No właśnie. Czy są powody żeby zapłakać?

Kiedy 31 grudnia 1999 roku, prezydent Federacji Rosyjskiej – Borys Jelcyn zrzekał się swojego urzędu, Władimir Putin był mało znanym szerszej opinii publicznej politykiem wywodzącym się z kręgów służb specjalnych. 8 lat później ten sam człowiek władał największym krajem świata i był postacią, której żaden odpowiedzialny przywódca innego państwa nie mógł w żadnym stopniu lekceważyć. Czytaj więcej »